sábado, 19 de dezembro de 2020

2021 xa ten Almanaque

 Un ano máis Sole Felloza botou porta afóra (e iso que este ano estivo complicado) para fotografar esas igrexas do rural galego ás que tan pouco caso lles facemos decote.

Tocaba seguir co traballo comezado o ano pasado. E se Fisterra, Cee, Muxía foran no ano anterior os nosos territorios este ano agardaba por nós a zona norte da Costa da Morte.  Camariñas, Vimianzo, Ponteceso...  

Unha tras outra foron aparecendo diante da súa cámara e agora estarán todo o ano en centos de casas.

En Cereixo navegamos. 

 
En Mens vimos as súas impresionantes ábsidas.

En San Fins de Anllóns imaxinamos cantas mulleres e homes terían entrado por esa porta  para o bautismo e saído para a seren sepultados.

En Santa Mariña puidemos presentir o medo aos invasores.

En Baíñas sorrimos coa inxenuidade do canteiro

En traba de Laxe descubrimos a elegancia das formas simples

No interior de  Mens vimos a ferocidade

 En Cereixo atopamos a pureza do románico.

En Treos puidemos sentir que todas estas igrexas se ergueran cos ollos postos no ceo.

En Xaviña atopamos o románico máis espiritual.

En Tines presentimos o horror das vítimas

Presentimos a importancia que tivo recibir a luz, a primeira luz.


E novamente en Mens soubemos que aínda había vida acubillada nas pedras

E chegamos a Seavia preguntando polas Donas e vimos que ninguén se lembra delas.


Porque as donas estaban en todas e cada unha das igrexas polas que foramos pasando, sempre coa chave na man e un sorriso para recibirnos.

Se o queredes recibir na vosa casa tendes que dar os seguintes pasos:
1. Ingresar os cartos na conta ES79 2080 5221 2330 4000 5241.
2. Enviar un correo a almanaque.romanico.sorriso@gmail.com no que figure:
a) copia do ingreso.
b) Nome, enderezo e teléfono de contacto do destinatario

Prezo: 12 Euros un calendario e 6 euros máis por cada calendario a maiores que pidades en cada envío.

#QueSeVexaOPatrimonio
#VivaORománicoDaCostaDaMorte

E se preferides mercalo directamente coma sempre podedes mercalo en:
Santiago de Compostela no Quiosco Ártico da Rúa do Vilar, na xabronería Maravalla da Rúa das Orfas.

En Vigo na Libraría Cartabón (Rúa Urzaiz 125), na Libraría Versus (Rúa Venezuela 80), en Librouro, (Rúa Eduardo Iglesias 12), na Libraría Libro's (Rúa San Salvador 2).

En Ourense na Librería Queixumes (Dr. Fleming 14), Librería Padre Feijoo (Rúa Padre Feijoo 4), Librería Kátedra (Rúa Valle Inclán 14) e Platero (Rúa Ramón Cabanillas 11).

domingo, 8 de novembro de 2020

Ante a entrega do Pazo de Meirás

É de todos sabido que o vindeiro día 10 de decembro ás 11h os herdeiros de Franco deberán entregar as chaves de Meirás trala sentenza do xuízo sobre a súa titularidade que veñen de perder.

A xulgar polos antecedentes é esperable que aínda teñamos que ver con certo desasosego de aquí a alá os  movementos dunha familia que se resiste a abandonar a súa situación de privilexio.

En 2012 diriximos dende O Sorriso de Daniel unha carta a Carmen Franco pedindo que depositase as pezas dos dous profetas de Mateo na Catedral de Santiago de Compostela. Poderían facelo agora os seus  descendentes. As pezas son BIC,   non poden ser movidas sen coñecemento da Dirección Xeral de Patrimonio e a familia ten que garantir que sexan visitables 4 días ao mes. Animámolos a que así o fagan. Damos por suposto que a Dirección  Xeral de Patrimonio xa lle terá feito á familia as oportunas advertencias de cara a posibles traslados. O reagrupamento do patrimonio Mateano é a noso ver unha obriga coa que nos deberíamos comprometer todos. Ningún artista lle ten dado a Galicia unha obra  dunha dimensión máis universal que Mateo. Ninguén debe permitir que ese patrimonio teña outro  emprazamento que non sexa Compostela.  

Preocúpanos tanto ou máis a situación na que quedan as pías románicas de Moraime e que foron levadas a Meirás nos anos 60 por orde de Carmen Polo.

Como consta en acta notarial do ano 1980 feita a instancias do párroco de Moraime estas pías sairon da parroquia sen autorización.

Entendemos polo tanto que as pías deben quedar inmovilizadas en Meirás como o restante contido do Pazo ata que se poida determinar que bens mobles  dos que  hai dentro do Pazo son propiedade da familia Franco, cales forman parte do conxunto de Meirás e cales foron froito de outros expolios artísticos ou patrimoniais.

Non nos fartaremos de darlle luz á acta notarial na que o cura de Moraime explica as condicións nas que sairon as pías da súa parroquia.

Razóns máis que fundadas obrígannos a pedir a súa devolución ao lugar de orixe.

Velaquí o contido da acta notarial de D.  José Barrientos  Carnés  (Cura Párroco de Moraime):

EXPONE:

I.                    Que en la parroquia de San Julián de Moraime, había dos pilones de granito, uno estriado destinado en otros tiempos a pila bautismal, y el otro, liso, que fue destinado a contener agua bendita. Ambos estaban dentro de la Iglesia, hasta el año mil novecientos cuarenta y cinco, aproximadamente. Tienen un diámetro aproximado de un metro, y una altura de poco menos de un metro.


II.                  Estos pilones aparecen citados en un libro de inventario de la parroquia señalada, de la siguiente forma:

En mil novecientos veinte, el diecisiete de Enero, folio diecisiete del libro, donde dice: “Dos pilas de piedra a la entrada de la Iglesia para tomar agua bendita”.

En el folio veintiuno de Febrero de mil novecientos treinta y seis, donde dice: “Dos pilas de piedra a la entrada de la Iglesia, para el agua bendita”.

Me exhibe el libro señalado, declarando que sus fechas y contenido son ciertos.


III.                Más o menos en mil novecientos cuarenta y cinco, las pilas fueron puestas en el patio de la Casa Rectoral, y sustituídas por otras más modernas.


IV.                Alrededor de mil novecientos sesenta, doña Carmen Polo de Franco, esposa del entonces Jefe del Estado, Visitó la parroquia de San Julián de Moraime, y pidió las dos pilas descritas para llevarlas al Pazo de Meirás, advirtiendo al párroco que obtuviera los correspondientes permisos.

Al día siguiente de la petición, apareció en la parroquia, un camión, cuyos ocupantes manifestaron que venían por encargo de la aludida señora para llevar las pilas, lo que así hicieron, no habiendo dejado por tanto, tiempo para obtener los permisos; Don José Barrientos, permitió entonces la actuación de los ocupantes del camión.


V.                  D. José Barrientos, se puso en contacto, inmediatamente, y por escrito, con el Arzobispado de Santiago, comunicando lo sucedido.

Posteriormente, D.  José Barrientos, fue llamado por el entonces Vicario de la Diocesis, D. Benito Espiño Arceo, y después de una conversación entre ambos, decidieron, a pesar de la oposición a la concesión del permiso, si éste hubiera sido solicitado oportunamente, no reclamar en aquél momento las pilas, dada la identidad de la persona que las había tomado y su especial posición.







Pouco máis se pode engadir o xa dito polo Sr.  Cura Párroco de Moraime.

Oxalá algún día estas pías volvan á igrexa para a que foron feitas. 

quinta-feira, 8 de outubro de 2020

Ana Sastre, a muller que sorría e reproducía virxes medievais

 

Xeou. Hoxe a mañá veu fría porque onte morreu en Sada Ana Sastre Soriano.

Ana Sastre nacera en Navas del Marqués (Ávila) pero elixiu Galicia para vivir e para morrer.

Unha doenza, que ela levou durante anos co mellor dos ánimos, apartouna da docencia e deulle todo o tempo do mundo para dedicarse a unha cousa para a que tiña grandes dotes: a creación artística en pasta de papel.

Das mans de Ana teñen saído cabezudos, títeres, disfraces e… moitas virxes románicas. Todos no Sorriso de Daniel estabamos ben avisados de que alá onde atopásemos unha virxe medieval había que avisar a Ana porque en canto ela puidese iría vela, medila e reproducila fielmente.

Con esas Nosas Señoras de pasta de papel que Ana modelaba e pintaba con moitísima delicadeza téñense feito exposicións en moitos lugares de Galicia e, xente nunca antes atraída polo románico, achegábase a el a través desas reproducións, boas coma o pan e coma Ana.

Son moitas as lembranzas que de Ana Sastre quedan en nós. Seguramente unha que sexa imborrable é a do día que levou a súa Virxe de Pesqueiras a esta parroquia chantadina. A imaxe orixinal da Nosa Señora de Pesqueiras desaparecera en moi estrañas circunstancias a finais do pasado século XX. Queimárase a capela na que se custodiaba e entre as cinzas nunca aparecera a suxección metálica que a virxe tiña incorporada para termar da coroa.

Ana Sastre, aliada nesta empresa con Xosé Lois García, coa mestría de sempre e máis amor que nunca modelou en pasta de papel unha nova imaxe.

Estaba a igrexa chea de xente agardando polo regreso de Nosa Señora de Pesqueiras. Descorreuse o pano e un suspiro emocionado percorreu as gorxas da veciñanza. A xente ergueuse dos bancos e ordenadamente foron presentarlle os seus respectos á nova imaxe. De volta, dúas veciñas, ao noso carón, dixeron en voz baixa:

-Que vai ser que a fixo ela, esta é a nosa!

-Muller, claro, quen sabe onde a tiñan e agora por vergonza din que a fixeron de volta. Ben se ve que é a nosa.

Unha das paixóns de Ana foi o teatro. A outra o románico. Foi socia d´O Sorriso de Daniel case dende os primeiros pasos da asociación. Era un feliz e ilusionado sorriso entre os sorrisos. Así a lembraremos sempre e cada vez que atopemos unha virxe medieval nos nosos andares pola Galicia Románica o sorriso de Ana aparecerá entre nós. 

O pasado 24 de maio dicíanos por whatsapp “Boto de menos as xeiras”. 



Xa non houbo máis xeiras do Sorriso de Daniel trala irrupción da pandemia. Pero haberáas e José Luís, o seu compañeiro, Sara e Pablo, os seus fillos e Aldán e Zoe, os seus netos, poden estar ben seguros de que o sorriso de Ana non se apagará entre nós.